taşrablogging öneriyorum zira ben taşrada ikamet eden bir vatandaşım, kendime yontmak isterim.
metropolisler aşağı yukarı aynı uçuklukları yaşarken taşrapolisler kendine özgü işleri cat etmezler mi?
misal, denizli'de dolmuşa binerseniz inmek için konuşmanıza gerek yoktur, zile basarsınız ve bir kuş öter. peki ya zile bastığınızda dolmuşun içinde bir kadın sesi "lütfen, durakta inmek istiyorum" derse? hadi bakalım, new york'tan gelin de ağzınız açık kalmasın, misal yani.

şimdi kendinize yonttuğunuz nokta can alıcı. istanbul'da da günlük hayatın bir parçası haline gelmiş ritüellerin çoğu bir nevyorkluya çok uçuk gelebilir. örneğin, dolmuş konsepti, bakkala sepet sarkıtma, sokakta araba yıkama.

aslında metroblogging'de kültürel ve sanatsal faaliyetlerin sokaktaki weblogcunun kaleminden/klavyesinden yayınlanması düşünülmüş ve ben de istanbul'dan çok iş çıkar derken daha çok verdiğiniz örneklere benzer şeylerin çok yazılacağını düşünmüştüm.

metropol kavramına ve bu metroblogging'in ne amaçlanarak yapıldığına bakmak lazım. ben şahsen bir denizli suburbanblog da olsun isterim. her şehirden birkaç kişi yapsın, her ile bir blog, ohoo birbiri ardına projeler patlıyor kafamda. her zamanki gibi yan gelip yatarak karşılayacağım.

bu metroblog işi fena fikir değil fakat her işin garip işlediği net camiamızda buda enteresan bir şekilde vücut bulacaktır.

pek sevgili ülkem görece bir tane metropol barındırabilir fakat bu diğer şehirlerde tutulamaza delalet etmez.

ayrıca bir noktaya takılmış durumdayım şu denizlide varolan "lütfen, durakta inmek istiyorum" zil hadisesi hangi hatta gerçekleşmiş?.

"çamlık - fakülte" hattında şahit oldum.
böyle bıyıklı koç yiğit bir amca bastı düğmeye. dolmuşun içinde çok hoş bir kadın sesi yankılanmasın mı? adam neredeyse vazgeçecekti. zaten sonraki duraklarda inenler de düğmeye basmayıp "müsait bir yerde inecek var" cümlesini kendi sesleriyle kullandılar.
muhtemelen ilk günün sonuna gelmeden söktürdü o zarif kadın sesini dolmuşçu. bir daha rastlamadım.